CETA is geen triomf voor het Waals Parlement

Door Jan Peumans op 9 november 2016, over deze onderwerpen: Voorzitterschap

Zoals steeds heb ik vorige zaterdag genoten van de wekelijkse column Paleis der Natie van Rik Van Cauwelaert. Dat er in het Vlaams Parlement geen debat was over CETA klopt echter niet.

De meerderheid in Wallonië heeft gedwee haar regeringsleider gevolgd. Het parlement moet meer op zijn strepen staan.

Ik heb geen probleem met de teneur over sommige vadsige verkozenen, maar ik ben wel verwonderd dat niet alleen de klassieke persorganen, maar zelfs een kwaliteitskrant als De Tijd laat uitschijnen dat in het Vlaams Parlement geen debat gewijd werd aan CETA. Dat is niet correct.

Het is zeker een verdienste van de Waalse regering dat ze zich verzette tegen de Europese stroming om CETA zonder maatschappelijk debat door de strot te rammen. Maar de meerderheid in het Waals Parlement heeft hier niet de cruciale rol gespeeld die men haar toedicht.

Het Vlaams Parlement heeft middels een plenair debat medio oktober gediscussieerd over twee resoluties. De meerderheidsresolutie gaf groen licht aan de Vlaamse regering om een fiat te geven aan CETA, terwijl de resolutie van de socialisten een no pasarán vroeg. Het resultaat was voorspelbaar. In het Waals Parlement, waar de PS en het

cdH de lakens uitdelen, kreeg de regering geen groen licht om CETA te ondertekenen. Ook voorspelbaar.

De pers creëerde het beeld van het hardnekkige Waalse verzet. Dat beeld is niet zozeer de verdienste van het Waals Parlement. Vooral Paul Magnette kan dat, dankzij zijn Robin-Hood-gehalte, op zijn conto schrijven.

De meerderheid in Wallonië heeft dus, zoals de meerderheid in Vlaanderen, gedwee haar regeringsleider gevolgd. Hier sluit ik aan bij de teneur van Rik Van Cauwelaert. Het parlement moet meer op zijn strepen staan.

Wat de erkenning van de Belgische deelstaatparlementen door de Europese Unie betreft, merk ik ook dat dat niet van harte is. Dat geldt ook voor onze federale collega's, wanneer zij moeten gedogen dat alle parlementen van België ook over exclusieve internationale en Europese bevoegdheden beschikken.

Wij treden inzake onze bevoegdheden binnen de Europese context dus op als een 'nationaal' parlement. Ik verwijs graag naar Verklaring 51 bij het Verdrag van Lissabon. Daardoor ontwikkelt Vlaanderen zijn eigen buitenlands beleid in materies als onderwijs, milieu, infrastructuur, cultuur en welzijn.

De bewering 'zo weigert de EU steevast ook bij de regionale parlementaire commissies uitleg te verstrekken over de begrotingsoekazes' is niet correct. De Europese Commissie heeft steeds de bevoegdheden van het Vlaams Parlement erkend en is er al vaak toelichting komen geven bij die zogenaamde oekazes.

Zo verwelkomde het Vlaams Parlement eind 2015 Europees commissaris Cecilia Malmström. Ze werd in de commissie voor Buitenlands Beleid en Europese Aangelegenheden uitgebreid ondervraagd over tal van Europese dossiers. Ook TTIP en het Investeringsplan van Jean-Claude Juncker worden zeer nauw opgevolgd.

Van Cauwelaert concludeert wel terecht dat het Vlaams Parlement nog veel meer rond Europa en Europese besluitvorming moet doen. Dat behoort inderdaad tot de kerntaken van het Vlaams Parlement.

 

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is